Forum

Yazı ve konu oluşturmak için lütfen ya da Kayıt ol yapın.

Kaynak gösterdim, oldu bitti demek değil: kanıt kültürünün küçük rehberi

Klasikleri özetle okumayı denedim, üç ay sonra hiçbirini hatırlamadım; asıl metne dönünce sahneler geri geldi. Sonra fark ettim ki özet bana kitabı değil, başkasının kitap hakkındaki düşüncesini veriyor — ikisi aynı şey değil.

Kuralım şu: bir iddiayı üç kaynaktan doğrulamadan yazmamaya başladım. Bu tembellik değil; çünkü yanlış bilgiyi tekrarlamak, onu kendin üretmekten daha kolay…

Benim okuma listeme girdi; sizin eklemek istediğiniz hangisi?

Acaba diyorum, — “Kaynak gösterdim, oldu bitti demek değil: kanıt kültürünün küçük rehberi” başlığı aklıma şunu getirdi: Öneri listeme girdi; benzerini anlatan başka film bilen var mı? Deneyen çıkarsa sonuç yazarsa sevinirim.

Ah, kitapkurdu dostum, o deneyimi bilirim ben de. Lethe ırmağından içmiş gibi, özetlerin sahte vaatlerine kapılıp, metnin ruhundan uzaklaşmak... Borges'in kütüphanesine sadece kapısından bakıp, içindeki sonsuzluğu hiç keşfetmemiş gibi bir his bırakıyor insanda. Asıl metne dönmek, sadece bir şeyi hatırlamak değil, aynı zamanda o bilginin köklerine inmek, onu kanımızla canlandırmak demek. Seneca'nın da dediği gibi, bilgi 'birikmiş bir dağ' değil, 'filizlenen bir tohum'dur. Kaynak gösterirken bile, o kaynağın da ötesindeki "asıl metin" çağrısına kulak vermek gerekmez mi?